Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΤΕΡΑ

O Καζαντζάκης στην εισαγωγή της “Ασκητικής” του γράφει : “ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο και καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο, το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή”

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΝΟΣ ΠΑΤΕΡΑ
Δώσε Κύριε στο παιδί μου την δύναμη
να αναγνωρίζει τις αδυναμίες του και
τη γενναιότητα, ν' αντιστέκεται στον εαυτό
του όταν τον βλέπει φοβισμένο

Βοήθησέ το να στέκει περήφανο κι αλύγιστο
στις έντιμες αποτυχίες του, αλλά σεμνό
και ταπεινό στις νίκες του

Δώσε του Κύριε, να Σε γνωρίσει καλά
και να γνωρίσει και τον εαυτό του, πράγμα
που αποτελεί το θεμέλιο λίθο των γνώσεών μας

Οδήγησέ το, ΣΕ παρακαλώ, όχι στο δρόμο
της ευκολίας και των ανέσεων, αλλά
στο ανηφορικό μονοπάτι των
δυσκολιών και των αγώνων

Εκεί, δίδαξέ το να στέκει όρθιο
στις στιγμές δοκιμασίας και μάθε το
να είναι συμπαθής
σε όσους αποτυγχάνουν

Χάρισε Κύριε στο παιδί μου
καθαρή καρδιά και ευγενικά ιδανικά

Δώσε του τη δύναμη να κυβερνάει
τον εαυτό του, προτού ζητήσει να κυβερνήσει
τους άλλους

Να ξέρει να γελάει χαρούμενα, μα να μην
ξεχνάει και να κλαίει

Βοήθησε το να προχωρεί στο μέλλον
δίχως να λησμονεί το παρελθόν

Δώσε του Κύριε, την ταπείνωση,
ώστε να θυμάται πάντοτε την απλότητα
του αληθινού μεγαλείου, την αξία της αληθινής δύναμης

ΤΟΤΕ... κι εγώ ο πατέρας του, θα τολμώ να ψιθυρίσω: ΔΕΝ ΈΖΗΣΑ ΜΑΤΑΙΑ!!!!

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΨΥΧΟΥΛΑ ΜΟΥ, ΞΕΚΟΥΡΑΣΟΥ ΤΩΡΑ!!!

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011









Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

πού με βρίσκω πού με χάνω...γερνάω?

Γεννήθηκα, έπαιξα, μεγάλωσα, πίστεψα, προδόθηκα, έμαθα, ονειρεύτηκα, σπούδασα, αγάπησα, ερωτεύθηκα, απογοητεύτηκα, δούλεψα, δημιούργησα, ταξίδεψα, μετανάστευσα, γύρισα, αρρώστησα, κουράστηκα, έπεσα...

Σηκώθηκα, θύμωσα, ξύπνησα, ξέσπασα, κάπνισα, μέθυσα, ξενέρωσα, γλέντησα, βαρέθηκα, πένθησα, πόνεσα, έκλαψα, γέλασα, θυμήθηκα, ξέχασα, έγραψα, διέγραψα...

Ξανάγραψα, απόλαυσα, γέννησα, έχτισα, γαλούχησα, άγγιξα, γεύτηκα, κατάλαβα, άκουσα, είπα, τήρησα, έδωσα, πήρα, σεβάστηκα, παραφέρθηκα, απαγόρευσα, επέτρεψα, ζήλεψα, αναζήτησα, βρήκα, πληγώθηκα, άδειασα, περίμενα, έμεινα, άλλαξα, έσβησα ...

Ξαναγράφω... το βράδυ. Γιατί τότε μου μένει λίγος χρόνος και λίγη ακόμη ενέργεια να μαζέψω τα εργαλεία μου, τα χέρια μου και το μυαλό μου να ψάξω να βρώ ποια ακόμη λέξη κέρδισα και να την βάλω δίπλα στις άλλες με την ίδια ικανοποίηση. Όχι τις καθημερινές λεξούλες όπως δούλεψα, συγύρισα, μαγείρεψα,τάισα, πλήρωσα ΔΕΗ κλπ κλπ για να περάσει και αυτή η μέρα. Βρίσκομαι εδώ για να είμαι ξανά εγώ...για λίγες στιγμές. Αυτές οι βραδυνές μου αποδράσεις, είναι οι πλέον αποτελεσματικές για να ξαναγεμίσω αυτοπεποίθηση. Γυρνάω πίσω στο χθες και ξαναβλέπω σαν ταινία ό,τι έχω ζήσει καλό ή κακό.

Κάποιος είπε, ...όταν οι αναμνήσεις αντικαταστήσουν τα όνειρα τότε αρχίζουμε να γερνάμε...δεν ξαναγυρνώ στο παρελθόν γιατί δεν έχω πια όνειρα. Έχω και μάλιστα πολλά. Όμως νιώθω κουρασμένη πολύ. Ίσως σιγά σιγά να αρχίσω ξανά να σχεδιάζω πως θα τα υλοποιήσω. Θα χάνομαι για λίγο στον πραγματικό μου κόσμο, μπορεί να μην γράφω αλλά θα κάνω άλλα πράγματα. Ίσως μέχρι οι προτεραιότητες να αλλάξουν ξανά και να αρχίσω να φροντίζω κι εμένα.

Γιατί μέχρι κάποια ηλικία όταν περνάνε τα χρόνια λέμε απλά μεγαλώνω και μετά από κάποια άλλη ηλικία γερνάω? Δηλαδή μέχρι τα 40 είμαστε νέοι και απλά μεγαλώνουμε και μετά τι? Δεν έχω φτάσει ακόμα εκεί αλλά δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να παραδεχτώ μέσα μου και να τακτοποιήσω δίπλα στις άλλες την λέξη ΓΕΡΑΣΑ...

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

ΘΥΜΑΜΑΙ!!!

ΕΝΑ ΧΑΖΑΡΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ Ο ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΠΟΥ ΣΗΜΑΔΕΨΑΝ ΤΗΝ ΕΦΗΒΕΙΑ ΜΟΥ...ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

1. ΑΤΕΧ
Στο πλοίο μας πατέρα μου,το πλήρωμα κινείται σαν μυρμήγκια: το έπλυνα το πρωί με τα μαλλιά μου κι εκείνα σκαρφαλώνουν στα καθαρά κατάρτια και ξεντύνουν στη μυρμηγκοφωλιά τους τα πράσινα πανιά, σαν γλυκά αμπελόφυλλα. Ο τιμονιέρης προσπαθεί να στρίψει το πηδάλι και να το υψώσει στην πλάτη του, σαν λεία από την οποία θα φάει και θα ζήσει μια ολόκληρη εβδομάδα. Οι πιο αδύναμοι τραβάνε το αλμυρό σχοινί και χάνονται μαζί του στην κοιλιά του πλωτού μας σπιτιού.
Μόνο εσύ Πατέρα μου δεν έχεις το δικαίωμα για τέτοιου είδους πείνα. Σ ε αυτήν την καταβρόχθιση της ταχύτητας, σε σένα καρδιά μου,που είσαι ο μοναδικός μου πατέρας, ανήκει το ταχύτερο τμήμα. Εσύ τρέφεσαι με κατακερματισμένο αέρα...


2. Έμαθα απέξω την ζωή της μητέρας μου και σαν κάποιο θεατρικό ρόλο, κάθε πρωί μια ώρα παίζω την ζωή της μητέρας μου μπροστά στους καθρέπτες. Αυτό κρατάει από μέρα σε μέρα χρόνια ολόκληρα.Αυτό κάνω ντυμένη στα φορέματα της μητέρας μου, κρατώντας την βεντάγια της και χτενισμένη σαν εκείνη. Παίζω τον ρόλο της και μπροστά σε άλλους, ακόμα και στο κρεβάτι του αγαπητού μου προσώπου. Σε στιγμές πάθους εγώ δεν υπάρχω πια, δεν είμαι εγώ αλλά εκείνη. Γιατί τότε τη μιμούμαι τόσο καλά που το πάθος μου εξαφανίζεται και παραμένει μόνο το δικό της. Με άλλα λόγια εκείνη μου έκλεψε εκ των προτέρων όλες τις ερωτικές επαφές. Αλλά δεν την κατηγορώ γιαυτό, γιατί ξέρω ότι κι εκείνη στον καιρό της ήταν θύμα κλοπής με τον ίδιο τρόπο από τη μητέρα της. Αν με ρωτήσει τώρα κάποιος γιατί παίζω αυτό το ρόλο, θα απαντήσω: Προσπαθώ να γεννήσω τον εαυτό μου ακόμα μια φορά, αλλά με καλύτερο τρόπο!!!

ΑΣΚΗΤΙΚΗ

Μια προσταγή μέσα μου:
-ΣΚΑΨΕ! Τι βλέπεις?
-Ανθρώπους και πουλιά, νερά και πέτρες

-ΣΚΑΨΕ ΑΚΟΜΑ! Τι βλέπεις?
-Ιδέες και ονείρατα, αστραπές και φαντάσματα.

-ΣΚΑΨΕ ΑΚΟΜΑ! Τι βλέπεις?
-Δεν βλέπω τίποτε!Νύχτα βουβή, πηχτή σαν θάνατος. Θά' ναι ο θάνατος!

-ΣΚΑΨΕ ΑΚΟΜΑ!
-Δεν μπορώ..Δεν μπορώ να διαπεράσω τον σκοτεινό μεσότοιχο!Φωνές γρικώ και κλάματα, φτερά γρικώ στον άλλο όχτο..
Μην κλαις δεν είναι στον άλλο όχτο.Οι φωνές, τα κλάματα και τα φτερά είναι η καρδιά σου.

Η καρδιά ανατινάζεται και φωνάζει:
ΕΙΜΑΙ Ο ΧΩΡΙΑΤΗΣ ΚΑΙ ΠΗΔΩ ΑΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΣΚΗΝΗ ΚΙ ΕΠΕΜΒΑΙΝΩ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. ΔΕΝ ΖΥΓΙΑΖΩ ΔΕΝ ΜΕΤΡΩ ΔΕΝ ΒΟΛΕΥΟΜΑΙ! ΑΚΟΛΟΥΘΩ ΤΟ ΒΑΘΥ ΜΟΥ ΧΤΥΠΟΚΑΡΔΙ.

Είμαι πλάσμα εφήμερο, αδύναμο, καμωμένο απο λάσπη και ονείρατα....ΜΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΝΟΓΩ ΝΑ ΣΤΡΟΒΙΛΙΖΟΝΤΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ!!!>

Τοις μεγαλοψύχοις και ελευθερίοις

Είναι σημαντικό κάθε γονιός να κρίνει τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού του με σωστή προοπτική. Όσο και αν αγαπάμε τα παιδιά μας, είναι καλό να έχουμε κατά νου ότι είναι αυτόνομες προσωπικότητες. ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ....

Το παιδί μας: η σχέση και η χρήση
Δημοσιεύθηκε: 18 Thursday November @ GTB Standard Time
http://www.archive.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=105
Γιανναράς Χρήστος, Καθηγητής Φιλοσοφίας Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών

Ορισμένοι μιλούν για ένα είδος «ιεροποίησης» της παιδικής ηλικίας, που οδηγεί σε συγκεκριμένες πρακτικές συμπεριφοράς έναντι των παιδιών. Πολύ σημαντικό ρόλο παίζει η αγορά, η προώθηση προϊόντων που κατασκευάζονται και διοχετεύονται σε αυτήν ειδικά για τη φροντίδα του παιδιού, αποβλέποντας στο φυσικό ενδιαφέρον των γονέων για το παιδί τους.

Οι ψυχολόγοι θα μπορούσαν ίσως να δώσουν απαντήσεις στο κατά πόσο η υπερπροστασία των παιδιών μπορεί να πηγάζει από κάποια –άλυτα- προβλήματα των γονέων, πχ από μια αποτυχημένη συζυγική σχέση. Ενδεχόμενη προσωπική αποτυχία μπορεί να διοχετεύεται ως υπερπροστασία του παιδιού.

Οπωσδήποτε, τα «απωθημένα» των γονέων τους ωθούν σε μια συνεχή προσπάθεια για παροχή και εξασφάλιση αγαθών και δραστηριοτήτων στα παιδιά τους, συχνά ξεπερνώντας την ανάγκη και τη λογική. Αυτό συμβαίνει είτε επειδή δεν θέλουν να στερηθεί το παιδί τους πράγματα που έλειψαν στους ίδιους, ή για να μην δημιουργηθεί στο παιδί η εντύπωση ότι δεν μπορούν να του εξασφαλίσουν όσα επιβάλλουν οι σύγχρονες «προδιαγραφές» ανάπτυξής του.

Από όλα αυτά τα στοιχεία συνάγεται ότι το φαινόμενο της υπερπροστασίας διαμορφώνει πιο συχνά μια στάση χρήσης του παιδιού παρά σχέσης με αυτό, προβληματισμός που χρήζει περαιτέρω ανάλυσης από ειδικούς επιστήμονες.

Αυτή η μικρή εισήγηση ξεκινά από τη διαφορά που έχουν δύο πολύ ωραίες Ελληνικές λέξεις: η λέξη «πρόσωπο/-α» και η λέξη «χρήματα». Το ουσιαστικό «πρόσωπο» είναι σύνθετη λέξη, παραγόμενη από την πρόθεση «προς» και το ουσιαστικό «ωψ, ωπός» που σημαίνει «όψη». Πρόσωπο, λοιπόν, σημαίνει «έχω την όψη προς κάποιον ή κάτι, είμαι έναντι, είμαι απέναντι». Γιατί στην Ελληνική γλώσσα προτιμήθηκε να ονομαστεί η ανθρώπινη παρουσία με τη λέξη «πρόσωπο»; Σήμερα αυτή η λέξη έχει παραφθαρεί νοηματικά ή έχει αντικατασταθεί από τη λέξη «άτομο», που βρίσκεται στον αντίποδα της σημασίας της λέξης «πρόσωπο». Το άτομο είναι η αδιαφοροποίητη, απρόσωπη αριθμητική μονάδα ομοειδούς συνόλου (από το στερητικό α- και τη «τομή<τέμνω»), δηλαδή αυτό που δεν επιδέχεται περαιτέρω τομή. Το άτομο δεν μπορεί να καθοριστεί παρά μόνο με αριθμό (δελτίου ταυτότητας, φορολογικού μητρώου κλπ). Το πρόσωπο, όμως, είναι η πραγματικότητα που μπορούμε να γνωρίσουμε μόνο αν είμαστε «έναντι», δηλαδή με την αμεσότητα της σχέσης. Κάθε άνθρωπος αποτελεί μοναδική και ανεπανάληπτη οντότητα που αναγνωρίζεται από αυτήν την αμεσότητα. Η λέξη «χρήματα» παράγεται από το απρόσωπο «χρή», αντιπροσωπεύοντας τα αντικείμενα της ανάγκης, της χρείας. Σε αυτό το σημείο αντιπαραβάλλεται η λέξη «πράγματα» που αντιπροσωπεύει τα πεπραγμένα ενός προσώπου, δηλαδή το αποτέλεσμα μιας προσωπικής δημιουργικής ενέργειας. Αντίθετα, τα χρήματα είναι απρόσωπα αντικείμενα χρήσης, χωρίς καμία σφραγίδα ιδιαιτερότητας. Στον σύγχρονο πολιτισμό, λοιπόν, κερδίζει συνεχώς έδαφος το πεδίο της χρήσης, με αντίστοιχο περιορισμό του πεδίου της σχέσης. Αυτό μπορεί να γίνει απόλυτα κατανοητό, εάν σκεφτούμε πώς μεγαλώνει σήμερα ένα παιδί: από την πρώτη στιγμή που θα έχει κάποια επίγνωση του εαυτού του, έχει ό,τι επιθυμεί πατώντας ένα κουμπί (φως, θερμότητα, μουσική ή εικόνα). Αυτή η αυτόματη ικανοποίηση των επιθυμιών του δημιουργεί στον ψυχισμό του μια αυτάρκεια «εγωκεντρική». Εν τούτοις, οι αντίστοιχες ενέργειες ενός παιδιού της λεγόμενης αγροτικής κοινωνίας προϋποθέτουν μια σχέση με τα υλικά (όπου σχέση σημαίνει πάντοτε κάποια παραίτηση από το «εγώ»): για να ανάψει φωτιά ή να έχει φως πρέπει να έχει μια προσωπική σχέση με τα υλικά και να σεβαστεί τις ιδιαιτερότητές τους. Ασυνείδητα, όσο το πεδίο της χρήσης κυριαρχεί εις βάρος των σχέσεων τόσο τα αποτελέσματα γίνονται πιο σοβαρά και επικίνδυνα για τον άνθρωπο.Ένα παιδί που δεν έχει μάθει να δημιουργεί σχέσεις και να θυσιάζει κάτι από το «εγώ» του, είναι σχεδόν βέβαιο ότι πρόκειται να γίνει ένας ανέραστος άνθρωπος. Όταν φτάσει η ώρα να ερωτευτεί, δεν γνωρίζει πώς γίνεται, δεν ξέρει να κάνει σχέση, να βγει από τον εαυτό του, να θέσει κριτήρια σχέσης και όχι χρήσης. Η σχέση προϋποθέτει να βγεις από το εγώ, να θυσιάσεις κάτι από τη θέλησή σου, να δοθείς στον άλλον, ώστε να αρχίσει μια άλλου είδους γνώση, η οποία διαφοροποιεί τα άτομα από τα πρόσωπα. Αυτή η απώλεια δυναμικής των σχέσεων έχει σαν επακόλουθο την ανάπτυξη απαιτήσεων ιδιοκτησίας, ικανοποιώντας την ανάγκη κάποιου να κατέχει, να χρησιμοποιεί αποκλειστικά, να υποτάσσει. Η πραγματική σχέση με τους συνανθρώπους μας κατακτάται με την καθημερινή άσκηση και ενασχόληση, και όχι με δεοντολογικούς κανόνες ηθικής. Κανένας δεν θα μάθει να αγαπάει τον Μότσαρτ ή την ποίηση του Καβάφη επειδή πρέπει ή επειδή το επιβάλλει κάποια δεοντολογία. Σκεφθείτε, όμως, τι αναπηρία είναι να περάσεις ολόκληρη τη ζωή σου χωρίς να έχεις γνωρίσει και αγαπήσει τον Μότσαρτ ή τον Καβάφη! Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, «το ζητείν απανταχού το χρήσιμον ήκιστα αρμόζει τοις μεγαλοψύχοις και ελευθερίοις», δηλαδή στους ανθρώπους που είναι μεγαλόψυχοι και ελεύθεροι δεν αρμόζει η προτεραιότητα του χρήσιμου. Μεγαλόψυχος σημαίνει να ξέρεις να μοιράζεις και να μοιράζεσαι, να δίνεις και να δίνεσαι. Ελεύθερος σημαίνει να μην υποτάσσεσαι σε καμία αναγκαιότητα που επιβάλλεται από τον εγωκεντρισμό. Η σχέση κερδίζεται από τους «μεγαλόψυχους» και τους «ελεύθερους».


Το παρόν κείμενο παρουσιάστηκε από τον καθ. Χρ. Γιανναρά στην Ημερίδα «Παιδί και Υγεία» τον Νοέμβριο του 2003 στο ξενοδοχείο Αθηναΐς.

© 2003-2005 Χρήστος Γιανναράς

Ο σκοπός μας είναι να τα προετοιμάσουμε, ώστε να είναι έτοιμα να σταθούν μόνα τους στη κοινωνία. Οι γονείς δε θα μπορούν να είναι πάντα στο πλάι του παιδιού, για να το φροντίζουν, για αυτό θα πρέπει να μάθει να επιβιώνει μόνο του. Οι γονείς οφείλουν να του δώσουν τα κατάλληλα εφόδια έτσι ώστε να κατορθώσει να σταθεί αξιοπρεπώς από μόνο του στην ενήλικη ζωή του.

Όλα με μέτρο πρέπει να γίνουν όχι υπερβολές...το υπερβολικού βαθμού "παραχάιδεμα", φοβερά υψηλές απαιτήσεις και προσδοκίες, ή ακόμα και η κακοποίηση ή παραμέληση από τους γονείς στον αντίποδα έχουν σαν αποτέλεσμα να μεγαλώνουμε παιδιά με διαστρεβλωμένη άποψη για τον εαυτό τους
Εάν επιβραβεύεις συνεχώς το παιδί σου για το κάθε τι έστω και για το πιο μικρό και το κάνεις να αισθάνεται άλλο από αυτό που πραγματικά είναι χωρίς να του δίνεις το μέτρο...δηλαδή να είναι ταπεινό στις νίκες του, αν δεν του δείξεις την πραγματικότητα και το αφήσεις με πλάνη στο μυαλό του ότι είναι ο καλύτερος όλων τότε θα έχεις ένα νάρκισσο που χαρακτηρίζεται από μια διογκωμένη αίσθηση της σπουδαιότητας του εαυτού και μια βαθιά ανάγκη να γίνεται αντικείμενο θαυμασμού. Το ίδιο συμβαίνει και όταν το κακοποιείς και το υποτιμάς ή δεν του δίνεις σημασία...
Θα πιστεύει εσφαλμένα ότι είναι ανώτεροι από τους άλλους και ενδιαφέρεται ελάχιστα για τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων. Ωστόσο, πίσω από τη μάσκα της υπερβολικής αυτοπεποίθησης θα κρύβεται μια εύθραυστη αυτο-εκτίμηση, ευάλωτη στην παραμικρή αρνητική κριτική.

-θα "φουσκώνει" τα κατορθώματα ή τα ταλέντα του

-θα περιμένει διαρκώς επαίνους και εκδηλώσεις θαυμασμού

-θα πιστεύει πως είναι ξεχωριστός

-δεν θα μπορεί να καταλάβει τα συναισθήματα και τη συγκίνηση των άλλων ανθρώπων

-θα περιμένει ότι οι άλλοι θα αποδέχονται πάντα τις ιδέες και τα σχέδιά του

-θα εκμεταλλεύεται τους άλλους

-θα εκδηλώνει περιφρόνηση για όσους νιώθει πως είναι κατώτεροι

-θα ζηλεύει τους άλλους

-θα πιστεύει πως οι άλλοι τον ζηλεύουν

-θα δυσκολεύεται να διατηρήσει υγιείς σχέσεις

-θα θέτει μη ρεαλιστικούς (εξωπραγματικούς) στόχους

-θα πληγώνεται εύκολα και θα βιώνει απόρριψη

-θα έχει ευάλωτη αυτο-εκτίμηση

-θα εμφανίζεται σαν σκληρός ή ασυγκίνητος

Αν και ορισμένα χαρακτηριστικά μπορεί να φαίνεται ότι σκιαγραφούν ανθρώπους με ισχυρή αυτοπεποίθηση ή αυτο-εκτίμηση, δεν είναι καθόλου ίδια περίπτωση: η διαταραχή υπερβαίνει τα όρια της υγιούς αυτοπεποίθησης και αυτο-εκτίμησης και γι'αυτό οι πάσχοντες έχουν τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους: είναι σαν να τον έχουν τοποθετήσει σε ένα βάρθρο. Στον αντίποδα των πασχόντων, οι άνθρωποι που έχουν αυτοπεποίθηση και αυτο-εκτίμηση δεν αξιολογούν τους εαυτούς τους περισσότερο από όσο εκτιμούν και αξιολογούν τους άλλους.

Είναι σίγουρο πάντως, ότι ο κάθε γονιός γνωρίζει καλά τις ιδιαίτερες ανάγκες του παιδιού του και μπορεί να βρει την ισορροπία μεταξύ της απαραίτητης φροντίδας και της υπερβολής. Πρέπει όμως πριν να κοιτάξει βαθειά μέσα του και να σταματήσει να κάνει την κουκουβάγια για το παραμικρό...

ΚΑΙ ΠΡΩΤΊΣΤΩΣ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΑΥΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΖΩΗ!!!

Η προσευχή ενός πατέρα

Πάνω από το παιδικό μου κρεβάτι σε ένα πολύ εμφανές σημείο κρεμόταν η προσευχή του πατέρα μου...πέρναγαν τα χρόνια και το χαρτί της κιτρίνιζε, αλλά η επίδρασή της πάνω μου ήταν πάντα η ίδια...

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΝΟΣ ΠΑΤΕΡΑ

Δώσε Κύριε στο παιδί μου την δύναμη
να αναγνωρίζει τις αδυναμίες του και
τη γενναιότητα, ν' αντιστέκεται στον εαυτό
του όταν τον βλέπει φοβισμένο

Βοήθησέ το να στέκει περήφανο κι αλύγιστο
στις έντιμες αποτυχίες του, αλλά σεμνό
και ταπεινό στις νίκες του

Δώσε του Κύριε, να Σε γνωρίσει καλά
και να γνωρίσει και τον εαυτό του, πράγμα
που αποτελεί το θεμέλιο λίθο των γνώσεών μας

Οδήγησέ το, ΣΕ παρακαλώ, όχι στο δρόμο
της ευκολίας και των ανέσεων, αλλά
στο ανηφορικό μονοπάτι των
δυσκολιών και των αγώνων

Εκεί, δίδαξέ το να στέκει όρθιο
στις στιγμές δοκιμασίας και μάθε το
να είναι συμπαθής
σε όσους αποτυγχάνουν

Χάρισε Κύριε στο παιδί μου
καθαρή καρδιά και ευγενικά ιδανικά

Δώσε του τη δύναμη να κυβερνάει
τον εαυτό του, προτού ζητήσει να κυβερνήσει
τους άλλους

Να ξέρει να γελάει χαρούμενα, μα να μην
ξεχνάει και να κλαίει

Βοήθησε το να προχωρεί στο μέλλον
δίχως να λησμονεί το παρελθόν

Δώσε του Κύριε, την ταπείνωση,
ώστε να θυμάται πάντοτε την απλότητα
του αληθινού μεγαλείου, την αξία της αληθινής δύναμης

ΤΟΤΕ κι εγώ ο πατέρας του, θα τολμώ να ψιθυρίσω: ΔΕΝ ΈΖΗΣΑ ΜΑΤΑΙΑ!!!!


ΕΨΑΧΝΑ ΠΑΝΤΟΥ ΝΑ ΒΡΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ "ΚΥΡΙΟ" ΝΑ ΜΟΥ ΤΑ ΜΑΘΕΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ!!!

Τελικά δεν ήταν κύριος...ήταν κυρία και την λέγαν ΖΩΗ!!!

Πέρι και Κάσσω

Ο παππούς μου ο Περικλής ήταν στο Ελλάς και η Γιαγιά μου η Κασσιανή ανέβαζε με τα γαϊδούρια επάνω τα τρόφιμα των στρατιωτών. Είχε και σφαίρα στο πόδι η γιαγιά ήταν ΕΑΜΙΤΙΣΣΑ...(ίσως κι εγώ να επηρεάστηκα από αυτούς και σε νεαρά ηλικία έτρεχα στις πορείες και στα γεγονότα).

Ο έρωτάς τους πιάστηκε απ τα μάτια!!!! Δηλαδή για να ακριβολογούμε μέσα απ τα κιάλια.. Με αυτά την είδε ο Περικλής την γοργόνα, η οποία με νωχελικές κινήσεις κλώτσαγε ένα μουλαρωμένο γαιδούρι! Τότε ο Πέρι αναφώνησε...

-ΑΥΤΗ ΘΑ ΠΑΡΩ!!!

Έφεραν 4 παιδιά στον κόσμο και ποτέ δεν ακούστηκε από τον Πέρι καμία βρωμοκούβεντα. Μόνο το άι σιχτίρ κηφήνα!

-Ε? Η Κάσσω?

Δεν υπήρχε μεγαλύτερο βρωμόστομα! Θυμάμαι ακόμα τα παιδικά στιχάκια που μας μάθαινε...

* Νά χε καεί ο πλάτανος να του πεφταν τα αρ...
* και το Μουν...το Μουν...έλι έπεσε μες το βαρέλι κλπ κλπ κλπ


Αξέχαστες εποχές!!!!
Το σπίτι τους ήταν πολύ παλιό, είχε και εξωτερική τουαλέτα με αιρκοντίσιον, αλλά και εξωτερική κουζίνα.Μέσα στη κουζινίτσα υπήρχαν εκείνα τα απίθανα κρεμασμένα μπακίρια και η χόβολη για τον καφέ. Το πρωί νιβόμασταν σε μια τσίγκινη κρεμασμένη βρύση που την γέμιζαν από πάνω. Δίπλα της ήταν κρεμασμένο το αυτοσχέδιο ραφάκι με το καθρεφτάκι και τα ξυριστικά του Πέρι. Α! είχε και Μυρτώ κολόνια.

Είχε διαφορετική μυρωδιά αυτό το σπίτι τα καλοκαίρια! Μαζευόμασταν όλα τα εγγόνια και παίζαμε όλη τη μέρα. Το μεσημέρι μας μάζευε η γιαγιά στο εξωτερικό (όπως καταλάβατε όλα εξωτερικά ήταν) καμαράκι και μας μοίραζε τις χτένες.

-Ποιες χτένες? Αυτές που θα την χτενίζαμε μέχρι να την πάρει ο ύπνος. Μετά ήμασταν ελεύθερα να κάνουμε ότι θέλουμε.

Το απόγευμα μετά το μπάνιο στη θάλασσα, παίρναμε σειρά για να κάνουμε ντουζ έξω στην αυλή. Ένα απίθανο αυτοσχέδιο σύστημα του Πέρι, είχε ζεστό νερό αποθηκευμένο σε ένα ασκί, το οποίο προηγουμένως είχε αφεθεί για πολλές ώρες στον ήλιο. Το νερό περνούσε από το λάστιχο και κατέληγε σε ένα πλαστικό μπουκάλι κοκα κόλα τρυπημένο στον πάτο του, για να μοιάζει με ντουζιέρα.
Το βράδυ κοιμόμασταν όλα τα εγγόνια μαζί, στο σιδερένιο κρεββάτι που ήταν στην αυλή. Είχε και κουνουπιέρα που σαν πέπλο μας αγκάλιαζε και μας έδινε μια αίσθηση ασφάλειας. Εκεί πρώτη φορά διαβάσαμε τα Ταρατατά και τα Μπλέικ, τα οποία κρύβαμε προσεκτικά κάτω από το στρώμα.

-Απίστευτο ε? Τι να κάνω η γυναίκα, τρία αγόρια ήτανε!

Τα χρόνια περνούσαν και το σπίτι του παππού άλλαζε, μετά μετακόμισαν και το καινούργιο σπίτι τους ήταν μεζονέτα και δεν μας έλκυε το ίδιο. Άσε που κι εμείς είχαμε αρχίσει τα σχολεία και το παιγνίδι τέλος. Όμως μπορεί να μην ήταν το ίδιο σπίτι, αλλά τα γεμιστά της γιαγιάς ήταν πάντα το ίδιο νόστιμα.

Αργότερα το ζευγαράκι μας έκανε πολλά ταξίδια Αμερική! Είχαν το ένα τους παιδί εκεί. Σε μερικά από αυτά, μας πήραν κι εμάς! Η Κάσσω φόραγε τζιν και τ-σερτ (αλ ντέι) και είχε κομμένα κοντά τα μαλλιά αλλά όχι βαμμένα. Τα άφηνε άσπρα. Ο Πέρι ήταν πάντα του "λούσου". Κουστουμάκι, καλογυαλισμένα παπούτσια, λευκό πουκάμισο και καπαρντίνα. Σαν να είχε βγεί από καμιά μαφιόζικη ταινία ήταν. Αλλά ήταν πάντα πολύ καθαρός και πολύ όμορφος. Άρχοντας και στους τρόπους και στο φαίνεσθαι.

Κάποτε γέρασαν πολύ, αλλά ΑΚΟΜΑ είχαν ΠΛΑΚΑ! Κάποιο κακό ξωτικό πήρε την μιλιά της Κάσσως, μετά από ένα εγκεφαλικό προς γνώσιν και συμμόρφωσή της, για την πολυλογία που είχε.

-Όχι ! Έλεγε κουβέντες. Ναι τρεις. (Το βρωμόστομα βρωμόστομα).

* άι στο διάολο,
* άι γαμήσου και
* να πάρτα!


Ο Πέρι απέκτησε επιλεκτική ακοή! πχ. Του είπα μια μέρα Παππού ήρθε ο λογαριασμός απ' το τηλέφωνο...πήγε σιγά σιγά σήκωσε το ακουστικό και είπε....

-Ναι ποιος είναι?

Στον πρώτο μου έρωτα με συνάντησε έξω από το σπίτι το βράδυ που έκλαιγα και κάθισε κοντά μου. Δεν μιλούσε.... μόνο όταν πέρασε κάμποση ώρα μου λέει ....

-ΩΡΑΙΑ ΜΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ Ε?

Ε αυτό ήταν! ξεράθηκα στο γέλιο ...ήταν μεσάνυχτα!!!

Η Κάσσω με πήρε κάποια στιγμή τηλέφωνο όταν βρισκόμουν στην Αθήνα, μετά το εγκεφαλικό

-απίθανο ε? (δεν μιλούσε).

ήθελε να με ακούσει ...το τι άι στο διάολο και άι γαμήσου έφαγε ο τηλεφωνητής δεν λέγεται...

Πάντα κάναμε τραπέζια και συγκεντρωνόμασταν όλο το σόι. Με αποτέλεσμα τα εγγόνια ακόμη και τώρα είμαστε πολύ δεμένα μαζί! Σαν αδέρφια.Δεν ήταν φυσικά μόνο αυτοί οι δύο που μας είχαν αγκαλιάσει αλλά ήταν όλες οι θείες. Πολύ αγάπη εισπράξαμε μικρακια. Ήμασταν πολύ τυχερά. Και πως να ήταν αυτή η οικογένεια δεμένη και ευτυχισμένη, όταν οι κορυφές της οικογένειας ήταν ακόμα ερωτευμένοι?

Ένας έρωτας που κράτησε μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής τους. Πιασμένοι χεράκι χεράκι να κάνουν βόλτα στην κυανή ακτή, και όταν η γιαγιά έπαθε το περιβόητο εγκεφαλικό εκείνος την έβγαζε βόλτα της κρατούσε παρέα. Μέχρι και πριν πεθάνει την έλεγε αγάπη του!

Η Κάσσω έφυγε πρώτη, αφού επισκέφτηκε καμιά 10ρια φορές ακόμη την Αμερική. Ο Πέρι ήταν στο γάμο μου. Ήμουν το πρώτο του εγγόνι που παντρεύτηκε.
Μόλις με είχαν γεμίσει πατσουλιά και ήμουνα μια κούκλα έρχεται ο Πέρι να με φιλήσει.
Ε! αυτό ήτανε πάτησα κάτι κλάματα...πάει το ρίμελ πάει η μάσκαρα πάνε όλα.

Μετά ο κάμεραμαν που είχαμε προσλάβει για το βίντεο του γάμου, του έχωσε ένα μαρκούτσι (μικρόφωνο) στη μάπα και τον ρώτησε τι ευχή έχει να κάνει. Ο καημένος ο Πέρι βαριά άρρωστος πια αφού του 'χε δεθεί η κοιλιά κόμπος από την πείνα... και δεν ένιωθε και καλά αντί να πεί

Η ΩΡΑ Η ΚΑΛΗ είπε ΚΑΛΗ ΟΡΕΞΗ!

Μετά από λίγες μέρες έφυγε και ο Πέρι. Και δεν πρόλαβε να δει το δίγγονο αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα πια.

Το φέρετρο το κρατούσαμε και τα εγγόνια με μεγάλη τιμή! Μετά το πολύ κλάμα... γελάσαμε πολύ στο καφενείο θυμόμενοι όλα αυτά και πάρα πολλά παραπάνω!

Για τον Πέρι και την Κάσσω!!!